Vanmorgen tien uur stond een afspraak gepland met Cedric, de jonge verkoper van Plan Cuisine Schmidt. Een week eerder hadden Bart en ik daar bij Schmidt al gekeken, gepraat, en voorlopig een mooie keuken uitgezocht. Vandaag ging ik met J. Vooraf hadden we afgesproken dat we nog geen “ja” zouden zeggen.
Het was prettig om samen nog eens alles te bekijken. We hebben getwijfeld of we niet in plaats van een houten, een kunststof keuken, want goedkoper, zouden kiezen. Maar we vonden het hout toch mooier en beter passen in de oude grange. En, hoewel we aanvankelijk één oven hadden bedacht, heeft J. mij toch overgehaald om een tweede erbij te nemen. “Mam, ik zie hoe vaak jij nu al beide ovens tegelijkertijd gebruikt. Wees nou verstandig, je krijgt hem van mij. Je zult er geen spijt van krijgen”
Na nog wat heen en weer gepraat, onder andere over de kleur van de spoelbakken en de afzuigkap, toverde Cedric het plaatje van de toekomstige keuken op het grote scherm. Wouw, geweldig, wat een beauty! En toen de prijs. Op de foto stonden allerlei prijzen. Apparatuur, meubels, plaatsing…en twee grote bedragen. Wij beiden zeiden niks, maar dachten hetzelfde: oei, oei. Bij de uitleg bleek, dat het ging om òf het ene òf het andere grote bedrag, niet de som van beide bedragen, waar we eerder bang voor waren.
En nu zijn de jongens weer naar Périgueux om te tekenen. Als het goed is, staat er vóór Kerstmis een nieuwe keuken in mijn toekomstige woning. Ik krijg er steeds meer zin in.
Reacties