Soms heb ik wel eens een slapeloze nacht. Dat kan komen door van alles. Deze keer door problemen met de verbouwing.
Om vóór Kerst de keuken te kunnen gebruiken, de apparatuur moet dan aangesloten zijn, het aanrechtblad en de ladenkastjes geplaatst, etc, is het nodig dat de keuken nauwkeurig ingemeten wordt. Daarvoor moeten de muren strak zijn. En dat zijn ze natuurlijk nog niet in de grange. Dus, in plaats van verder te gaan met de slaapkamers, wordt nu eerst de leefruimte aangepakt. En dan blijkt dat één eiken biels voor één derde vermolmd is. De vorige eigenaar heeft wel een noodreparatie laten uitvoeren, maar volgens patron Marius houdt die balk het niet lang genoeg. Het plafond zou de balk wel buiten het zicht houden. Maar wij willen liever het probleem oplossen en geen achterstallig onderhoud toedekken. Als oplossing, zo legde Marius uit, zou de tussenmuur steviger kunnen worden, en de balken waarop het plafond komt te rusten, verlaagd. Dan wordt wel de leefruimte ineens een stuk minder hoog: twee meter twintig of zoiets. En dat vind ik zonde van de grote leefruimte met het hoge geplande plafond.
Dus, na een slapeloze nacht Marius gevraagd of hij niet een andere oplossing kon vinden. En die heeft hij gevonden: tegen de muur aan is een grote dikke steunbalk gekomen en verder nog een grote balk dwars. De stenen tussenmuur kreeg een betonnen rand van boven en opzij. Dunnere balken steunen in ruitvorm erop. Omdat die nieuw zijn, worden zij nog geïmpregneerd.
Ik heb gekeken hoe de zware biels omhoog getakeld werd en met sjorren en trekken op zijn plek gebracht. Alle respect voor de bouwers, ware acrobaten!
Reacties